xaidema

Από τα χέρια μου έχουν περάσει πολλές γάτες. Δεσποζόμενες ή αδέσποτες, μωρά ή μεγάλες, φοβικές ή θαρραλέες, ανρθωποκεντρικές ή πιο απόμακρες. Σε όλες τις περιπτώσεις, η απάντησή μου στην ερώτηση του τίτλου είναι η ίδια. «Ρωτήστε τη γάτα σας!».

Σίγουρα όλοι έχουν μια σχετική εικόνα στο μυαλό τους. Γάτες κουρνιασμένες μέσα σε αγκαλιές ή ανάσκελα να δέχονται χάδια στην κοιλιά τους. Εικόνες προερχόμενες από ταινίες, κοινωνικά δίκτια, πίνακες ζωγραφικής ή αναμνήσεις, όπως οι δικές μου, από κεντητά μαξιλάρια στο σπίτι της γιαγιάς. Ετσι πριν υιοθετήσουμε το παιδί μας… μας σκεφτήκαμε με εκείνα ξαπλωμένα πάνω μας όσο κοιμόμαστε.

Η πραγματικότητα όμως είχε πολύ περισσότερες γρατσουνιές! Οι αιτίες για αυτές είναι οι δικές μας προσδοκίες, που ίσως είναι λανθασμένα υψηλές, και το γεγονός πως αδυνατούμε να «ακούσουμε» τη γάτα. Μάλιστα πολλές φορές η εξήγηση μιας μη ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα από ανθρώπινο πρίσμα οδηγεί σε εντελώς λάθος συμπεράσματα. Διαφωνώ με όσους πιστεύουν πως οι γάτες τους είναι επιθετικές, απόμακρες και δεν τους αρέσουν τα χάδια.

Η διαφορετικότητα κάθε γάτας

Κάθε γάτα είναι διαφορετική. Υπάρχουν τα δικά της σημεία που της αρέσει το άγγιγμα, όπως και τα δικά της όρια εμπιστοσύνης ως προς τα ποια πρόσωπα δέχεται να την αγγίζουν.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα μια τετραμελής οικογένεια με μια γάτα.  Μπορεί στον μπαμπά που τη μάζεψε από το δρόμο και τη φρόντισε η ίδια να αφήνει άλλους χειρισμούς και ελευθερίες επάνω της, σε σχέση με το δωδεκάχρονο κορίτσι που ναι μεν την αγαπάει πολύ αλλά ο ενθουσιασμός της μπορεί κάποιες φορές να την έκαναν να φοβηθεί.

Κάποιες γάτες είναι εντελώς ατρόμητες και δέχονται τα πάντα(η εξαίρεση) , κάποιες (η πλειοψηφία)  δέχονται αυτά που θέλουν αυτές από τους δικούς τους ανθρώπους έχοντας κάποια απαγορευμένα σημεία προς άγγιγμα και κάποιες λίγες αγγίζονται σπάνια και όποτε το θελήσουν αυτές.

Τι πρέπει να κάνουμε εμείς

Το πιο βασικό είναι να μάθουμε να διαβάζουμε τη γάτα μας. Να καταλαβαίνουμε πότε είναι σε διάθεση για χάδια και πότε όχι. Να μάθουμε σε ποια σημεία απολαμβάνει το χάδι, σε ποια το ανέχεται και σε ποια δεν το δέχεται. Να συνειδητοποιούμε τα σημάδια που μας δείχνει πως «αρκετά πλέον» και να σταματάμε πριν προκαλέσουμε τη φυγή της ή το δάγκωμα στη χειρότερη περίπτωση. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, κάθε φορά θα μας επιτρέπει λίγο παραπάνω.

Επειδή το θέμα σωστό χάδι είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο προς ανάλυση θα σας δώσω κάποια tips, που μαζί με την παρατήρηση της γατούλα σας μπορεί να σας βοηθήσουν να βελτιώσετε πολύ την ώρα χαϊδέματος και να αποφύγετε μελλοντικές γρατσουνιές.

  1. Πλησιάστε πάντα τη γάτα σας με το χέρι σε χαλαρή γροθιά  και προτεταμένο ένα δάχτυλο που θα φέρετε στη μύτη της.
  2. Αφήστε τη γάτα να τριφτεί πάνω στο δάχτυλό σας και να σας δείξει που της αρέσει. Μετά απο λίγο αρχίστε να συμμετέχετε κι εσείς με κίνηση.
  3. Προχωρήστε σε αυτιά, πίσω από αυτιά και μέτωπο. Παρατηρήστε πιο σημείο της αρέσει και επιμείνετε πιο πολύ εκεί. Προσοχή μη φέρετε απότομα ολόκληρη την παλάμη πάνω από το κεφάλι της και φοβηθεί.
  4. Αν η γάτα σας ανταποκρίνεται προσπαθήστε να προχωρήσετε και στη ράχη. Πάντα σιγά σιγά και με προσοχή.
  5. Έχετε το νου σας για σημάδια που δείχνουν ότι πρέπει να σταματήσετε. Τέτοια είναι: νευρικό κούνημα ουράς, αυτιά μαζεμένα πίσω, κόρες που διαστέλλονται, το δέρμα της ράχης να πάλλεται, το πιθανό γουργουρητό να σταματά, οι μύες της γάτας να πετρώνουν. Όταν συνειδητοποιήσετε κάποια από τα παραπάνω απομακρύνεται ήρεμα το χέρι σας χωρίς να έχετε επίμονο eye contact με τη γάτα.
  6. Ακόμα και αν η γάτα σας ξαπλώσει ανάσκελα και απλωθεί αποφύγετε να αγγίξετε την κοιλιά της. Η κίνηση ξαπλώνω ανάσκελα δε σημαίνει χάιδεψέ με στην κοιλιά. Σημαίνει σε εμπιστεύομαι για να σου εκθέτω έτσι τα ευάλωτα σημεία μου. Μην το παρατραβάς και απλώνεις χέρι, πλην σπάνιων εξαιρέσεων που η γάτα το απολαμβάνει!